EEN HOOPVOL 2009
Zoals de meeste lezers van mijn weblog (via www.werkwaardig.nl) wel weten, geef ik iedere maandagochtend op klooster Nieuwkerk een latifa-meditatie. Het is eigenlijk een oefening om contact te maken met wie jij bent, wie je in wezen bent. Vaak zit die ik diep weggestopt en heeft het iets, een hulpmiddel nodig om contact mee te maken.
De latifa voert je mee langs diverse kwaliteiten; aanvaarding, verlangen, hoop, vertrouwen, overgave, liefde en wil.
Hoop is een interessante kwaliteit. Deze dagen leer ik daar weer veel over. Ik kom er achter dat ik iemand ben vol verlangen. Ik kan dat verlangen ook voelen met heel mijn lijf en leden. Tegelijk merk ik hoe moeilijk het is om dat verlangen te laten voor wat het is. Omdat verlangen verlangen te laten. Aan de ene kant is daar de enorme overvloed aan manieren vanuit de maatschappij om dit verlangen in te gaan vullen. Dan heb ik het over al dat aanbod aan wat je kan kopen, eten, bekijken, televisie etc. etc. Daarmee kan ik mijn verlangen een tijdje bevredigen. Tot het verlangen weer de kop op steekt en vraagt om meer. Aan de andere kant zijn er mijn eigen beelden van het invullen van mijn verlangen. Deze beelden projecteer ik dan naar buiten en probeer mijn omgeving te manipuleren in de richting van die beelden. In beide gevallen is mijn verlangen niet vrij. Ik degradeer mijn verlangen tot een behoefte, die direct bevrediging wil. Ik zit daar vol mee.
Ik merk dat ik deze manier van omgang met mijn verlangen soms hartstikke beu ben. Dan stopt die beweging van bevrediging en manipulatie even en kan ik even mijn verlangen beter bekijken. Als ik mijn verlangen mijn verlangen laat dan kan ik heel erg genieten van het verlangen op zich, zonder dat het direct bevredigd wordt. Dan kijk ik minder naar wat er allemaal niet is, maar zie ik plots naar wat ik wel krijg. En ik krijg voortdurend iets. Van mijn meest nabije mensen, zoals mijn vrouw en kinderen. Maar ook van de natuur, zoals de zon die in mijn gezicht schijnt zodat ik de warmte ervan kan voelen.
Vandaag las ik in de Nag Hammadi geschriften (Evangelie volgens Filippus - 78); wie niet in staat is om te ontvangen, zal nog minder in staat zijn om te geven. Een wijs woord.
Luisteren naar mijn verlangen zonder dit gelijk in te vullen. Dat is hoop. In verwachting kunnen zijn. En mezelf zo vullen dat ik een magneet word, die aantrekt wat ik nodig heb. En wat ik aantrek, dat weet ik nooit van tevoren. Dat is altijd nieuw en verrassend. Zo zou ik wel altijd willen leven. Dan ben ik ook aanwezig in mijn verlangen. Leven met mijn verlangen. Als dat verlangen dan zo aanwezig is, roept dat bij mij altijd beelden op. Beelden van de vervulling van mijn verlangen. Dat beeld wordt dan een magneet. In dat beeld is de vervulling al aanwezig. Dus eigenlijk is mijn verlangen al vervuld. Of anders gezegd; in mijn verlangen zit het zaadje van de vervulling. Als ik maar kan wachten tot het zaadje rijp is om vervuld te worden.
Nou ja, dat lukt niet altijd moet ik zeggen. Maar ook al lukt het maar even, een dag of een week. Het is fijn om daarvan te genieten, om niet gemanipuleerd te worden en niet te manipuleren. Scheelt heel wat energie, die ik kan gebruiken om gewoon te zijn en te genieten. En ik heb het vertrouwen dat zo’n dag of een week weer iets opbouwt, waar ik later als ik weer eens de mist in ga en grijp, op terug kan vallen als een herinnering.
Daarom wens ik ieder die dit lees een HOOPVOL 2009
