rosalinde

^<b^>Verharding van de samenleving

Maandag 2 november herstellende van mijn verkoudheid begin ik de dag met een wandelingetje door het Oosterpark. Ik ben al dagen niet buiten geweest en ben benieuwd hoe het park erbij staat nu de bladeren goud, bruin, geel en rood geleurd zijn.

Dan staat er opeens een jongen met een camera voor mijn neus. Oh!! dit is niet het moment denk ik. Dikke ogen van de verkoudheid en een frisse snotneus. Mmmm ik had mijn ontdekking toch zo anders voorgesteld. Het zou een dag zijn waarop de enorme levensenergie zo hard om mij heen en uit mij straalde dat camera’s, regisseurs (van echt goede films) en vertegenwoordigers van productiebedrijven niet anders konden dan op mij af stappen en mij schuchter aanspreken of ik misschien tijd had om te luisteren naar hun voorstel… Maar nee, het begon te miezeren en, de jongen die van AT5 bleek te zijn, vroeg mij of ik mij nog kon herinneren waar ik was toen ik hoorde dat Theo van Gogh vermoord was. Mmm eigenlijk niet moest ik constateren. Maar dat kan je natuurlijk niet zeggen. Alsof je daarmee zijn dood nog zinlozer maakt dan ie al was. ‘Ehh..nou.. ja.. ik was aan het werk. Ik hoorde het daar.. Ja.’ ‘Vind je ook dat de samenleving harder is geworden na de moord op Theo van Gogh?’ ‘Ik weet het niet .. in de krant is het allemaal heel erg.. ja maar ik heb het eigenlijk nog prima naar mijn zin hier in Oost.’ Het verbaasd mij wel dat iedereen zo alleen maar met zichzelf bezig is en zijn eigen comfort. Dat mensen niet meer nadenken voor ze bijvoorbeeld hun hele hebben en houden op straat gooien zonder te bedenken wat de afhaaldagen zijn van het vuilnis en grofvuil. (er ligt echte een hele grote berg voor mijn deur). Maar ook in figuurlijke zin gooien we alles maar de ether in en denken niet na over wat dat met andere mensen doet en het kan ons ook niet schelen. Het is ons recht om alles eruit te gooien. Waar het precies terecht komt.. iemand zal het wel oppikken.. Vrijheid van meningsuiting. Maar we kunnen het niet meer verteren. In de oceanen liggen al vier plastic ‘eilanden’ de zeeën liggen vol met plastic. En wij nemen het niet meer op we worden murw geslagen door alle uitspraken die steeds maar radicaler worden en zich in ons systeem ophopen. Geen bladerenblazer of composthoop die daar wat mee kan.